Reiskoffertje

Geplaatst op

Onlangs kreeg ik een herinnering van FB met een foto van een reiskoffertje. Dit bracht mij terug naar zo ongeveer een jaar geleden waarbij ik, na de begeleiding en verzorging van een mooie uitvaart, een review van de familie kreeg met daarin o.a. het woord reisleider. Een reiskoffertje, hoeveel blijven er deze zomer staan thuis op zolder, ergens in een kast. Mensen die allemaal graag op vakantie hadden gewild met hun gezin, al dan niet met hun kinderen. Ook wij hadden een paar dagen geboekt, notabene naar Marrakesh. Ik heb de Riad vorige week maar geannuleerd want je wil het toch ook niet gaan opzoeken in deze nog steeds onzekere tijd. De bedoeling was om met het hele gezin een paar daagjes weg te gaan, naar die bruisende stad, het ontdekken van nieuwe culturen wellicht een kamelentocht om vervolgens op het einde van de dag te relaxen in die mooie fantastische Riad, helaas dit jaar niet. Volgend jaar misschien? Wie zal het zeggen, want nog steeds vind ik het een rare en onzekere tijd.

Neem nu afgelopen zondag, ik ging als bezoeker naar de kerk. We stonden in de rij, eerst je naam opgeven, vervolgens je handen desinfecteren en dan een plekje zoeken met 1,5 m. afstand van degene die ook plaats nam in de kerkbank. Begrijpelijk maar het voelt onnatuurlijk in de rij staan bij de hoofdingang van ons kerkgebouw. Dat kennen we alleen als we op vakantie zijn en we bezoeken een mooie kerk of kathedraal in een stad als Rome, Parijs, Barcelona, zo kan ik nog wel even doorgaan. Slenteren op je badslippers door die steden, de wind door je haren, de warme zon op je snoet en je schouders, dat heerlijke vakantiegevoel. Gezellig en met regelmaat een terrasje pakken en genieten van een lekker koud drankje. Het lijkt nu zover weg….

We zijn met elkaar nog aan het bijkomen van een hectische en heel verdrietige tijd waarbij veel mensen afscheid hebben moeten nemen van hun vader, moeder, broer, zus, vriend of vriendin. Een periode waarbij in een rap tempo de overlijdens elkaar opvolgde. Machteloos toekijkend, het leven door je vingers zien glippen, ondanks alle liefdevolle zorg, aandacht en al het mogelijke wat iedereen voor elkaar gedaan heeft. Ik heb als uitvaarverzorger het nodige meegemaakt, zowel privé als zakelijk. Het raakt je diep, het maakt je stil, maar gek genoeg ook sterk. Samen met mijn fantastische team hebben we de uitvaarten in deze periode verzorgt met wellicht nog meer kracht en persoonlijke aandacht. Dierbare momenten ondanks dat we elkaar geen hand mochten geven, geen knuffel, geen aanraking, even dat gevoel dat je er mag zijn, mag huilen, je gevoelens mag tonen. Best vreemd want wij mensen zijn niet geboren om 1,5 m. afstand van elkaar te houden.

Deze periode gaf ook aanleiding om samen nog creatiever te denken. Het afscheid bijvoorbeeld thuis te verzorgen in die prachtige tuinen met de opbaring ook gewoon thuis in het bijzijn van geliefden. Het lokale opzoeken om daarna met een wat groter groepje na afloop een hapje te eten, een kopje koffie te drinken. Het uitzwaaien tijdens de rouwstoet, de vele erehagen, de livestreams, we hebben ze voorbij zien komen en het mogen meemaken. Het was een andere manier om een uitvaart te verzorgen. Emoties die ook mij raakte: liefdevol, triest, mooi, intiem, met afstand, in gedachte, het niet willen missen en zo kon het ook. Met immer de verscherpte maatregelen in ons hoofd. Begripvol en met respect voor elkaar voor de situatie waarin we zaten. Geen gemakkelijke, zeker niet.

En opeens is daar nu de zomer, de vakantietijd is aangebroken, de werkroosters zijn bij veel ondernemers toch ingevuld. Ondernemers, een grote groep mensen die ieder in hun eigen branche het nodige moeten bijsturen. Gaan ze het redden, kunnen ze zaken wellicht nog even uitstellen, moeten ze collega’s gaan ontslaan? Jeetje wat een tijd, dilemma’s die je wakker houden. Wie had dit kunnen bedenken dat onze welvarende economie nu zo anders is geworden. Mensen die nu niet op vakantie kunnen, die misschien vrezen voor hun baan, de rouwende medewerker die met zijn ziel onder zijn arm loopt…..

Terugkomend op mijn reiskoffertje, ik denk dat het hier in huis blijft staan. En dat is niet erg, want fietsen of wandelen hier in de regio of elders in Nederland is ook fijn. De horeca doet weer enorm haar best, dus dat koude drankje dat komt er wel.

Ik wens iedereen een mooie en hopelijk goede zomerperiode toe, maak er met elkaar iets moois van en geniet van het kleine, dat is veel waard! Lieve groet, Carla Saris.

Voor reacties: info@carlasarisuitvaartbegeleiding.nl | 06 – 58910033