Ik ben haar naam vergeten…
Zo ongeveer 2 jaar geleden waren mijn schoonmoeder en ik uitgenodigd om de uitvaart van haar lieve en goede vriendin bij te wonen. Zittend in die mooie aula, luisterend naar alle teksten, muziek en ondertussen kijkend naar alle foto’s zei ze me na afloop: “zo wil ik het straks ook”. Wat een mooie dienst was dit. Onderscheidend, liefdevol, zo mooi gesproken. Ik zag mijn vriendin steeds in gedachte voorbij komen. We namen afscheid bij haar kist en liepen samen naar de koffiekamer, beiden stil en verstrengeld in elkaars armen. Op weg naar huis spraken we nog over haar uitvaart, de herinneringen met haar familie, vrienden en vooral ook wij als buurtbewoners onder elkaar. Wat fijn toch dat we er bijna allemaal bij konden zijn.
Moeilijke taak….
Nu stond ik voor die moeilijke en verdrietige taak om de uitvaart van mijn schoonmoeder te regelen. Gelukkig hadden we altijd een goed contact. We zagen elkaar met regelmaat en konden samen, ook in het bijzijn van mijn kinderen en haar kleinkinderen, goede gesprekken voeren over allerlei onderwerpen. Zo ook over haar naderende einde… Voor ons als familie waren haar wensen duidelijk en iedere keer eindigde ze wel met de opmerking: “maar je belt wel die ene uitvaartverzorger… die mevrouw die destijds de uitvaart van mijn vriendin heeft verzorgd, want zo wil ik het ook.”
Zoektocht….
Echter, ik was haar naam vergeten. Sterker nog; ik wist het echt niet meer. Je kijkt immers ook niet wekelijks op een website van uitvaartondernemingen. Hoe kon ik het goed gaan doen? Waar moest ik beginnen? Samen met mijn dochter begon onze zoektocht. De ene na de andere viel af, totdat we een foto van een uitvaartverzorger zagen, we keken elkaar aan en zeiden meteen: “deze mevrouw gaan we bellen”. We legden contact en maakten een afspraak. Vanaf de eerste ontmoeting voelde het goed. De wensen van mijn schoonmoeder werden ingevuld en nog zoveel meer. Wat zou ze trots op ons geweest zijn. De dagen gingen voorbij en de gelegenheid van afscheid nemen, in dat mooie uitvaartcentrum, kondigde zich aan.
Het ontbrekende stukje….
Wat was het fijn om zoveel mensen weer te zien, familiebanden te versterken en nieuwe afspraken te maken om eindelijk eens samen koffie te gaan drinken. “Wat goed en bijzonder”, zei de zoon van haar overleden vriendin, “dat jullie ook haar als uitvaartverzorger hebben gevraagd.” Ik werd er stil van en kon even niets uitbrengen, maar tegelijkertijd verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Hoe waar kon het zijn. Ik was haar naam vergeten, maar mijn allereerste gevoel bij het zien van haar foto wist ik het ergens wel. Dit moest ze zijn! Het ontbrekende stukje in de puzzel was gevonden.
Verwachting….
Wat is het toch belangrijk dat je een goede uitvaartverzorger belt. Iemand in wie je als familie alle vertrouwen hebt. Het voelde al goed en vanaf dat moment kon het alleen maar beter. En zo verliep ook de dag van de uitvaart van mijn schoonmoeder. Aan al haar wensen was voldaan. Een afscheid waar we met liefde en dankbaarheid op terug kunnen kijken, met alles wat je van een goede uitvaartverzorger mag verwachten.
Voor reacties: info@carlasarisuitvaartbegeleiding.nl of bel: 06-58910033.